آه! اَگَر طُرّه‌ی گیسویِ تو پیدا شَود
با وَزِشِ باد نِگاهِ تو هُویدا شَود
آدَمیان هیچ، که آلوده‌یِ نَفسِ خودَند
حور و مَلَک هَم به تَمَنّایِ تو شیدا شَود